Nog voor mei ‘68 en de komst van de Dolle Mina’s werd het startschot van de tweede feministische golf in België gegeven door arbeidsters van de wapenfabriek FN Herstal.

Vandaag 60 jaar geleden leggen de arbeidsters in deze fabriek spontaan het werk neer. Ze pikken niet langer dat ze 25 procent minder verdienen dan hun mannelijke collega’s voor hetzelfde werk. Nochtans heeft België het Europees Verdrag van Rome, waarin het principe gelijk loon voor gelijk werk verankerd zit, in 1957 mee ondertekend. Door hun staking ligt het hele productieproces in de fabriek stil. De spontane staking wordt erkend door de vakbonden, maar het wordt ook snel duidelijk dat er weinig vrouwen bij de leiding van de vakbond zijn. De vrouwen bij FN Herstal worden vertegenwoordigd door mannelijke afgevaardigden die hun eisen aanvankelijk niet volledig begrijpen, maar zich wel solidair verklaren. De staking houdt dertien weken aan en schudt alle werkende vrouwen in Europa wakker. Alhoewel de historische staking eindigt met een halfslachtige oplossing bestaande uit premies en sociale voorzieningen (die er nooit echt zijn gekomen), spelen deze Belgische vrouwen een pioniersrol in het EU-gelijkheidsrecht. Echte erkenning hebben ze hier nooit voor gekregen.

Hoewel het principe van gelijk loon voor gelijk werk verankerd zit in het Europees en nationaal recht, bestaat de loonkloof in België nog steeds. Vrouwen verdienen gemiddeld 7% minder dan mannen. De belangrijkste oorzaken? Vrouwen werken vaker deeltijds door de ongelijke verdeling van zorgtaken en ze doen ook vaak andere jobs waar ze dan nog eens minder vaak leidinggevende posities hebben.

Fun fact: het belangrijke art. 119 van het Verdrag van Rome beoogde niet eens de gelijkheid van vrouwen, maar was oorspronkelijk bedoeld om concurrentie met Europese lageloonzones tegen te gaan.

Bron: Brood en Rozen

Image Image Image Image